Co wiemy o albedo?

Interpretacja autorska

Wielkość albedo jest zależna od stopnia jasności powierzchni planet

Powszechnym parametrem buforującym, a także blokującym napływ ciepła prosto od Słońca do Ziemi jest współczynnik zwany albedo. Albedo jest to stosunek ilości promieniowania odbitego do padającego. Występuje zarówno w chmurach, jak i na powierzchni planet typu ziemskiego. Jest to też wielkość uśredniona dla całej powierzchni i czasu. Ogólnie albedo jest najwyższe, gdy promienie słoneczne odbijają się od jak największej liczby powierzchni jaśniejszych niż ciemniejszych. Continue reading “Co wiemy o albedo?”

Historia antropogenicznego dwutlenku węgla

Początek rewolucji przemysłowej w Małej Epoce Lodowej

Historia antropogenicznego CO2 jest niedługa liczy w sumie nawet około 170 lat. Początkowo w drugiej połowie gdy zaczęły w Wielkiej Brytanii pracować pierwsze na świecie maszyny parowe opalane węglem kamiennym, atmosfera ziemska nie odczuwała aż tak tego. Klimat był wówczas w trakcie tak zwanej Małej Epoki Lodowej.

W drugiej połowie XVIII wieku na Ziemi było zimniej nawet o 1 stopień Celsjusza niż dziś. To bardzo dużo. Gdybyśmy nie spalali paliw kopalnych groziło by nam nawet nowe zlodowacenie (glacjał). Od około 7 tys. lat, czyli od szczytu wysokiej temperatury w okresie atlantyckim, był wyraźnie do drugiej połowy XIX wieku zaznaczony trend spadkowy. Continue reading “Historia antropogenicznego dwutlenku węgla”

Skomplikowane zawirowania wokół efektu cieplarnianego

Częściowo interpretacja autorska

Co się dzieje z ciepłem w naszym systemie klimatycznym?

Aby poznać mniej więcej podstawy bilansu cieplnego Ziemi, trzeba mieć co najmniej podstawową wiedzę na temat efektu cieplarnianego. David Archer w książce “Globalne Ocieplenie. Zrozumieć prognozę” na swoim wstępie napisał tak:

“Ciepło to po prostu energia atomów odbijających się od siebie. Atomy w gazach i cieczach poruszają się szybciej, gdy jest ciepło, a wolniej – gdy jest chłodno. Atomy związane chemicznie z innymi atomami rozciągają, ściskają i zginają te wiązania, również silniej w wyższej temperaturze.” Continue reading “Skomplikowane zawirowania wokół efektu cieplarnianego”

Ocieplenia holoceńskie

Porównanie ocieplenia z okresu borealnego i atlantyckiego – holoceńskiego optimum klimatycznego do naszego współczesnego ocieplenia

Najwyższe ocieplenie holoceńskie jest obecnie nasze współczesne. Jeszcze 20 lat temu można było powiedzieć, że pomimo wzrostu emisji CO2 w latach 90-tych, to jednak ocieplenie 7 tysięcy lat temu w okresie atlantyckim było jeszcze cieplejsze. Continue reading “Ocieplenia holoceńskie”

Rzekoma pauza w globalnym ociepleniu w latach 1998-2013

Do niedawna spowolnienie tempa narastającego globalnego ocieplenia było dość zagadkowe. W pewnym sensie jego obecność, w latach 1998-2013, była maskowana wieloma czynnikami, zarówno naturalnymi jak i antropogenicznymi, ale w o wiele mniejszym stopniu niż to było w latach 1950-90 ubiegłego wieku. Continue reading “Rzekoma pauza w globalnym ociepleniu w latach 1998-2013”

Kominy hydrotermalne olbrzymim źródłem żelaza

Na południowym Atlantyku odkryto ponad 1000-kilometrowej długości obszar, na którym występują olbrzymie ilości żelaza wydobywające się wraz z innymi pierwiastkami z kominów hydrotermalnych. To odkrycie może obalić dotychczasową teorię dotyczącą ilości żelaza oraz jego newralgicznych źródeł.

Mak Saito z WHO mówi:

„Te badania oraz mu podobne zmuszą naukę do zrewidowania poglądów na temat udziału kominów hydrotermalnych w dostarczaniu żelaza wodom oceanicznym oraz do zwiększenia szacunków dotyczących jego ilości i będą miały wpływ nie tylko na badania dotyczące geochemii żelaza, ale i również innych dyscyplin”. Continue reading “Kominy hydrotermalne olbrzymim źródłem żelaza”

NADW (Północnoatlantyckie Wody Głębinowe a CTH (Cyrkulacja Termohalinowa)

Arktyczny downwelling
 
Północnopacyficzne głębinowe (zatapialne) wody.
Masa wody o dużej gęstości powstająca po zwiększeniu zasolenia i ochłodzenia wód Prądu Północnoatlantyckiego i ulegająca w strefie arktycznej downwellingowi („zatapianiu wód”). NADW spływa w dół tworząc powrotne prądy oceaniczne – głębinowe i przydenne – płynące w kierunku Oceanu Południowego.

Continue reading “NADW (Północnoatlantyckie Wody Głębinowe a CTH (Cyrkulacja Termohalinowa)”

NAO (Oscylacja Północnoatlantycka)

Fazy
 
NAO ma duże znaczenie w terminologii meteorologicznej. Jest to przejście pomiędzy dwoma fazami (dodatnią i ujemną) wyróżniającymi się wielkością ciśnień atmosferycznych.
 
Dla fazy dodatniej (pozytywnej) indeks jest większy od zera (NAO > 0). Ciśnienie w Wyżu Azorskim jest wyższe, a w Niżu Islandzkim jest niższe od średniej wieloletniej.
 
Dla fazy ujemnej (negatywnej) indeks jest mniejszy od zera (NAO < 0). Ciśnienie w Wyżu Azorskim jest niższe, a w Niżu Islandzkim jest wyższe od średniej wieloletniej.

Continue reading “NAO (Oscylacja Północnoatlantycka)”

AO (Oscylacja Arktyczna)

Ilość lodu w Arktyce zależy zarówno od temperatury w powietrzu i w oceanie, jak i od kierunku i prędkości wiatru popychającego go. Lód jest wypychany przez Cieśninę Framma między Svalbardem a Grenlandią.

Do zbadania indeksu AO jest stworzony specjalny projekt „Damocles”, w którym dokonuje się pomiar tempa ubytku i przyrostu lodu wypychanego przez wspomnianą wyżej cieśninę. Dokonano w tym celu specjalnych badań, na jachcie ekspedycyjno-badawczym Tara, w których obliczono cykliczność ubytku i przyrostu lodu wypychanego na południe w kierunku Atlantyku w ciągu 60 lat.

Indeks AO w latach 60-70 zarejestrował przyrost lodu, zgodnie z obecności fazy chłodnej Dekadalnej Oscylacji Pacyficznej. Natomiast w latach 80-90 Oscylacja Arktyczna zaczęła pokrywać się z fazą ciepłą PDO. Wówczas został stwierdzony wysoki ubytek lodu. Na przełomie XX i XXI wieku nastąpił wielki chaos w klimacie Ziemi. Niższy indeks AO XXI w. jest w dziwny sposób skorelowany z fazą ciepłą PDO do co najmniej 2014 r. Dziś mamy znów chłodniejszą fazę PDO, ale indeks AO dalej jest na niskim poziomie. Pozorny przyrost lodu jest zauważalny na powierzchni. Pod spodem lód jednak topnieje dzięki ocieplaniu oceanu przez nadwyżkę gazów cieplarnianych (antropogenicznego pochodzenia) zamkniętych w pułapce ciepła. Obniżenie jasności Słońca, faza chłodna PDO, La Nina, a nawet zwolnione tempo NADW to wszystko jest mocno skorelowane z niższym indeksem AO.

W badaniach projektu „Damocles” również dokładnie stwierdzono, że na południe lód jest przez Cieśninę Framma wypychany regularnie również podczas obliczania innych indeksów.

Np. w trakcie tempa wypychania lodu arktycznego oblicza się tak zwany Dipol Arktyczny (DA) oraz Indeks Centralnej Arktyki (CAI) i wspomniany wyżej najlepiej poznany indeks cyrkulacji strefowej (wschód-zachód) AO. Lód jest wypychany w tzw. procesie południkowym (północ-południe). W pomiarach jw. zbadano różnice ciśnień.

Między Północną Ameryką a Eurazją wykorzystano indeks DA, a wzdłuż 90 i 270 południka – indeks CAI. Ten drugi indeks okazał się lepszym predyktorem od AO. Prędkość lodu w dużej mierze zależy od wiatrów wiejących wzdłuż trasy dryfu. A cieńszy lód jest o wiele łatwiej i szybciej wypychany.
Obliczono, że eksperymentalny jacht Tara dryfuje z lodem teraz dwa razy szybciej niż 100 lat temu, co jest niezbitym dowodem na nieustanne (szybsze czy wolniejsze) tempo topnienia lodu.

https://en.wikipedia.org/wiki/Arctic_oscillation

https://en.wikipedia.org/wiki/Tara_expedition

Continue reading “AO (Oscylacja Arktyczna)”